maandag 18 september 2017

Een ode aan de herfst


Lieve herfst,

Ik hou van je met al je kleuren.
De eerste vuurtjes waar je je aan kan verwarmen en de nostalgische wandelingen door het bos geven mij een heel goed gevoel.

Al voelt de komst van de herfst ook vaak aan als een oorlog in mezelf. De zomer waarbij ik 2 maand mijn dwaze zelf kan zijn bij mensen die ik zelf uitkiest is voorbij en de donkere, kortere dagen maken mij een beetje triest.
Ik zie mezelf als een positieve pessimist. Mensen maken me vrolijk en toch heb ik er een onbeschrijflijke angst voor. Omdat een blik alleen al kan zorgen dat ik wakker lig.

Ik heb die "angst" naar eigen mening onder controle. Ik "durf" me al onder de mensen te begeven zonder er elke nacht van wakker te liggen. Misschien ook omdat andere dingen (of een klein meisje) mij vaker wakker houden.

Maar af en toe overvalt die angst mij weer. De aanleiding kan iets kleins en voor een andere persoon onbenulligs zijn. Zoals een ouder die niet terug lacht aan de schoolpoort van mijn kinderen, iemand die boos tegen mij schreeuwt in de wagen als ik een manoeuvre aan het doen ben, ...
Het besluipt me vaak wanneer de herfst er aan komt. Dan zou ik me willen verstoppen in mijn huis en onder een dekentje kruipen en eens goed huilen.

Liefst van al kruip ik dan achter mijn tekentafel en ga in een soort van meditatieve toestand aan het tekenen. Dat zou ik een hele dag kunnen doen als ik geen drie kinderen had en niet moest gaan werken.
Liever nog kroop ik onder de armen van mijn man en verstop me daar voor enkele weken. Maar dat staat hij me niet toe. Geen tijd om mij te wentelen in zelfmedelijden. Daar wil hij niet van weten. We moeten dat fabriekje hier draaiende houden en dat gaat duidelijk niet zonder mij.

Gelukkig heb ik een job waarbij ik gewoon mezelf kan zijn en stoom kan aflaten als ik dat nodig heb. Dan spring ik eens op en neer op de speelplaats en als ik knuffels nodig heb dan moet ik maar over de speelplaats wandelen en ik word ermee overladen. Geen kind dat mij daarvoor scheef gaat bekijken.
Ik weet dat sommige collega's hier van gruwelen. Maar ik hou er echt van. Ik weet dat het een kind goed doet en ik kan het ook best gebruiken.

Ik kan wakker liggen van de meest bizarre dingen. En al weet ik dat het echt niet nodig is en ik er mijn energie niet aan moet verspillen. Toch overkomt het mij telkens weer. Hoe hard ik ook aan iets anders probeer te denken. Het kan een taak zijn die ik nog moet doen, een stapel was, een opeenstapeling van huishoudelijke werkjes, ...
Soms denken mensen dat het komt omdat ik me niet goed in mijn vel voel en dan geven ze complimenten over hoe ik eruit zie.
Ik hoef geen compliment over hoe ik er uitzie. Daar heb ik vrede mee.

Maar een glimlach laad me op. Gewoon eens lachen en vriendelijk zijn... Ik doe dat elke dag. En ja dat kost energie. Maar ik wil niet iemand dat vreselijke gevoel geven waar ik van wakker lig. Niet iemand die kwaaie blik of lelijke woorden geven omdat ik mij niet goed voel of omdat ik moe ben. Want ik zou er van wakker liggen... En ik zou net zo graag eens goed slapen!

Liefs Mamarijke

woensdag 7 juni 2017

Een kraan-trui voor mijn kleine werkman


Vijf jaar geleden...
Vandaag werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Het was allemaal heel vlot gegaan. Hij sliep zo rustig. De eerste dag maakte het maakte me zelfs bang... Na vele pogingen om hem wakker te maken liet ik hem gewoon doen. Na een veel te grove poging van een vroedvrouw nam ik het vertrouwen in een andere. Hij teerde nog wat op wat hij meekreeg in mijn buik. Ik liet hem bekomen van de inspanning van de geboorte en staarde zijn prachtige, rustige gezichtje aan. Hij sliep meteen vijf uur aan een stuk tijdens de nacht en groeide van een sterke baby in een prachtige peuter naar een fantstische toffe kleuter. Mijn lachende knuffelbeest, kleine broer van Nand en grote broer van Liv, een perfecte rechterhand van de denkende grote broer. De handelende Mon. Hij doet mijn hart overstromen van liefde. Een kleine maar sterke kerel! Ik was zo bang dat ik na Nand nooit nog iemand zo graag kon zien. En hij overtuigde me dat er zelfs nog plaats was in mijn hart voor nog een kindje.


Nu was hij al snel gek op alles met wielen. Nog maar 10 maand en klein en fijn. Maar zo sterk dat hij zich aan zijn armpjes overal optrok. Zo zat hij al gauw overal op. Op de trap, op een kast, op de hoge glijbaan in de tuin...
Niet te verwonderen dat het kind vandaag ervan droomt om een werkman te worden en met grote bouwwagens rond te mogen rijden.
Hij kan er niet genoeg hebben. En dan stalt hij ze allemaal uit in zijn kamer. Net een echte bouwwerf.

Het fijt dat zijn vader hier al menige verbouwing deed zal er ook wel toe bijdragen.

Dus ik bedacht een trui voor hem, waarbij het lijkt alsof zijn arm de arm van één kraan is. Zo kan hij zelf van kraan spelen.
Jarig zijn in juni wil zeggen dat de kans groot is dat het mooi weer is. Dus zat ik in temperaturen van 30 graden een trui met mouwen te maken...
Maar zonder mouwen had het effect van de kraan niet veel zin. Het is in een dun stofje. Dus kon hij hem tegen de avond aan en vandaag is het ook niet zo warm. Hij kan er nog wel even in. Ook als hij niet jarig is.

               

Het truitje is net als dat van zus Liv een brooklyn sweater uit een naaiboekje van veritas.
De kraan drukte ik met zeefdruk en de details schilderde ik er bovenop.
Het kind was zo gelukkig!
Hij hielp mij tijdens het drukken en koos ook de wagens op zijn kroon. Die ik net als die van Liv naar het patroon en werkwijze van 'Leven met Liv' deed.
Het cijfer maakte ik met lichtgevende flex. Wat ook wel in de smaak viel.



Laat me gerust weten wat je ervan vind. Bij de trui van zus kwamen heel wat mensen een kijkje nemen. Maar bijna geen enkele liet een boodschap achter. Dat maakt een mens nogal onzeker...
Al ben ik er toch heel trots op.
De taart werd gemaakt door mijn zus. Zijn lieve meter.

                 

De traktaties op school maakte ik met de cameo silhouette.

               
Liefs,
Marijke

zondag 14 mei 2017

1 jaar Liv!


Woensdag is het zover. Dan wordt onze kleine spruit 1 jaar.
Wat ging het snel! Al liet ze elke minuut tellen. In het begin huilde ze vaak. Maar dat groeide er snel uit. Dat huilen was er nog bij momenten. Maar vooral bij honger, vermoeidheid of één of ander pijntje. Een tutje als troost werkt niet bij haar. Om op te knabbelen bij tandpijn werkt het soms even. Maar als ze echt verdriet heeft vliegt dat ding ergens in een hoek.
Ondanks dat is ze een vrolijk en grappig kind die overal waar we komen graag gezien is.
Ik hou zoveel van haar! Mijn hart loopt er van over! Ik ben van mijn derde kind even gek als de andere twee. Die intussen ook steeds groter en slimmer worden.

Ik kocht een tijdje geleden een zeefdrukraam en toebehoren bij bobbinhood.
In de middelbare school kreeg ik in mijn opleiding vrije beeldende kunsten aan de stedelijke kunstacademie in Aalst zeefdruk lessen. En dat was geweldig leuk! Ik kreeg de lessen ook van een hele goeie leerkracht. Die ons ook nog vele andere druktechnieken leerde zoals: linosnedes, gom stempels, etsgravures, ...

Tijdens mijn zwangerschap van Liv volgde ik een cursus zeefdrukken op stof.
Heel leuk! Maar ik was niet helemaal tevreden met het resultaat. En er groeiden zoveel ideeën in mijn hoofd...
Tot ik besliste zelf een zeefdrukraam te kopen.

En toen begon ik wat te oefenen. Maar ik was niet meteen tevreden met het resultaat. Ik wou een stofje bedrukken om iets voor Livjes verjaardag mee te maken. Ik had een jurkje in mijn hoofd.





Uiteindelijk besloot ik in plaats van een herhaalde print. Voor één print te gaan en een truitje te maken.


Ik koos de brooklyn sweater uit het naaitijdschrift van veritas te maken. Dat ik gekregen had samen met een stapeltje andere tijdschriften in het ziekenhuis vlak na Livjes geboorte.

De print tekende ik naar de tekening op haar geboorte kaartje. Dat ik trouwens ook zelf tekende.


Ik koos voor elk van onze kinderen een dier. Nand had vogeltjes, Filemon een vosje en bij Liv was dat een beer.

Ik voegde bij de mouwen wat ruffles toe. Die ik zelf bij het patroon verzonnen heb.


Ik ben heel blij met het resultaat! Ze kwijlde tijdens het passen haar truitje al eens voor. Het is goedgekeurd!




Bij een verjaardag hoort ook een kroon.
In het tijdschrift van veritas stond ook een kroon. Maar daar kon ik de beschrijving niets van vinden. En zo kwam ik terecht op de beschrijving van een snelle verjaardagskroon.
Ik bewonder al lang al de knappe naaisels op haar blog en zag zelf in de reacties dat ik die kroon al eens plande te maken.

Liv had trouwens bijna een andere naam. Maar op het laatste moment beslisten we haar toch Liv te noemen. En de inspiratie voor haar naam haalde ik dit blog.

Aan de hand van de duidelijke werkbeschrijving zat de kroon snel in elkaar. En opnieuw ben ik blij met het resultaat!




Woensdag is het feest en dan volgen er vast nog foto's.

Laat gerust een berichtje achter met een boodschap voor Livjes verjaardag. Altijd leuk om te lezen en om te zien dat je tot onderaan mijn bericht bent geraakt.

Tot snel!

woensdag 22 maart 2017

Een dekentje voor Liv

Het leven gaat razend hard voor mij als mama van drie kinderen.
Zoals ik reeds zei, Liv maakte het me niet altijd gemakkelijk.
Maar dat hangt ook af van de manier waarop je het bekijkt.
Ik heb er heel bewust voor gekozen om lang (8 maanden) thuis te blijven bij haar.
En koos er ook heel bewust voor om borstvoeding te geven (nog steeds na 10 maand). Bij Filemon heb ik lang spijt gehad dat ik stopte. En er is toch wel wat druk om daarmee te stoppen. Al krijg ik ook heel veel steun. Maar ik ken weinig of geen mensen in mijn directe omgeving die het zo lang hebben gedaan.
Daarbij hoort ook dat ik soms tijdens de nacht haar ook nog eens moet laten drinken. Want het kind weigert een tutje en als ze heel hart huilt dan is de borst het enige dat helpt.
Het is vermoeiend en ik had in combinatie met mama zijn (echt fulltime mama zijn) en verbouwingen in huis echt geen tijd meer voor een hobby.
Enkele weken geleden kon ik er voor het eerst eens tussenuit zonder kinderen. En ging ik met mijn mama ontbijten en winkelen.
En toen vond ik in boekenvoordeel heel leuke wol. In zachte en frisse kleurtjes.
Bij veritas kocht ik een heel leuk breiboek. In plaats van mij meteen aan de toch wat moeilijkere breiwerkjes te wagen, koos ik ervoor om een dekentje te haken.
Ik vond op Pinterest een heel leuk dekentje in wafelsteek. Maar ik begreep er niet veel van.
Als je op YouTube wafelsteek opzoekt krijg je meteen een heel duidelijk filmpje te zien. En op die manier begon ik eraan. Ik was me er niet meteen van bewust dat zelfs in een klein dekentje zeer veel wol kruipt. Ik denk een bol of 10! In de kleur lime met een katoenwolletje.
Ik haakte een dekentje voor Liv dat ik kan gebruiken om over haar te leggen in de buggy of autostoel. Het is een zeer handig dekentje dat niet tot op de grond bengelt maar net over de autostoel heen hangt.
Ik ben er heel blij mee en kijk al uit naar zonnige lentewandelingen!






zondag 26 februari 2017

Oliver salopette


Wow! Wat is het ongelooflijk lang geleden dat ik hier nog wat plaatste.
Sinds de geboorte van Liv werd het hier stil... Zeer stil...

Ik maakte wel nog eens wat kleins. Maar had de tijd niet om er een blogbericht over te schrijven.

Nu ik al bijna twee maanden terug aan het werk ben en we min of meer wat regelmaat in ons leven krijgen wil ik de draad terug oppikken.

Ik heb intussen ook een prachtig naaikamertje dat ik moet delen met de elektronische muziekspullen van mijn man. En ik heb er nog maar amper tijd doorgebracht. Nand eiste het al bijna op als zijn artistiek tekenbureau...



Liv is intussen 9 maanden oud. Een schat van een baby die het me toch niet echt gemakkelijk gemaakt heeft. Daar waar de jongste zoon uren aan een stuk sliep en ik zo aan huis gekluisterd veel tijd had voor mijn hobby's. Zo slecht sliep Liv.
En als ze niet sliep... Wel dan huilde ze.
Dat ging al wat beter toen ze een maand of 3 was geworden (het huilen). Maar je kon er geen klok op zetten. De ene dag was de andere niet. Ik probeerde dus gewoon mijn dag niet teveel te plannen, het te nemen zoals het mevrouwtje uitkwam. Want daar kwam het na veel gekrijs toch steeds weer op neer. En dat ging me de ene dag ook al wat beter af dan de andere. Mevrouwtje won/wint steeds.

Maar daar gaat dit bericht niet over natuurlijk.

Ik heb nu een week vakantie en in mijn hoofd plande ik dus al een naaimoment in. Dit moest echt niet te lang meer duren en aangezien mijn man er in het weekend ook is liet ik de kinderen en het eten vandaag zoveel mogelijk aan hem over. En dat was me niet helemaal van harte gegund.
Liv wou niet slapen toen manlief naar de winkel was (ziekjes: ontstoken oog, hoesten en snotteren... ) Filemon is ook ziek en ligt al 2 dagen te snotteren in de zetel en heeft ook een ontstoken oog. Nand werd te vroeg wakker en is al de hele dag enorm prikkelbaar. En omdat we deze nacht weer een paar maal op waren zijn we ook niet echt goedgezind. Het is hier niet het gezellige naaidagje geworden waar ik op hoopte.
Maar ik maakte tussen al die storende factoren door toch wat!

Ik tekende het patroon van het Oliver broekje over en gebruikte een bestaande salopette om de bovenkant en de bandjes over te nemen.

Ik maakte trouwens al deze vergrote versies van de Oliver broek van Emma en Mona voor Filemon enkele maanden geleden.



Ik naaide het broekje dubbel en keerde het geheel door een keergat in de broekspijp. Dit op dezelfde manier als je een omkeerbare kaptrui maakt die je ook ergens op Internet kan terug vinden. Bijvoorbeeld hier. Want je moet opletten dat je de pijpjes zo aan elkaar zet dat ze bij het goed draaien van je broek nog in elkaar passen.
Wie al iets omkeerbaar maakte snapt vast wat ik bedoel.

Als afwerking stikte ik nog eens langs de bovenkant en onderaan de broek. Als ik hem nog eens maak moet ik daar wat op vinden om die stretchsteek netter te hebben.
Iemand tips? Ik weet al dat ik een grotere steeklengte moet nemen.
Ik denk wel dat ik er zo nog enkele zal maken.







Hopelijk tot snel!
(Ma)Marijke